Metody wykorzystywane w naszym przedszkolu




W naszym przedszkolu do pracy z dziećmi wykorzystujemy elementy następujących metod:




Metoda Klanzy - źródłem inspiracji metody Klanzy była pedagogika zabawy. Zabawa jest podstawową formą działalności i aktywności dzieci, poprzez którą poznają siebie, odkrywają świat oraz uczą się komunikacji z drugim człowiekiem. Głównym atrybutem wykorzystywanym w pracy opisywaną metodą jest duża, kolorowa chusta, która przyciąga uwagę dzieci, ożywia je i daje im wiele radości, uśmiechu. Pomaga dzieciom zapomnieć o strachu i poznać lepiej innych uczestników zabawy. Jest ona wspaniałym środkiem do rozbudzenia dziecięcej wyobraźni, kiedy staje się balonem, wiatrem, łodzią, siecią rybacką oraz tym wszystkim, o czym tylko można pomarzyć. Możliwości jej zastosowania są nieograniczone, dlatego staje się ona dowodem na to, że im prostsze formy i pomoce, tym lepsza zabawa.

* * *



Metoda ekspresji ruchowej Carla Orffa - nawiązuje do tradycyjnych, zanikających we współczesnych czasach form zabaw, ćwiczeń, tańców, muzyki. Głównym elementem tej metody jest śpiew i gra na prostych instrumentach perkusyjnych takich jak: bębenki, tamburyna, marakasy, pudełka, kołatki, grzechotki, trójkąty, dzwonki. Głównym celem tej metody jest wyzwolenie u dzieci tendencji do samo ekspresji i rozwijania inwencji twórczej. Zajęcia prowadzone ta metodą doskonalą percepcję słuchową, budzą wrażliwość estetyczną, rozwijają sferę emocjonalną i intelektualną, wdrażają do sprawnego, logicznego myślenia, kojarzenia pojęć, porównywania, dokonywania analizy i syntezy. Pozwalają przezwyciężyć nieśmiałość, bierność, apatię, ponieważ praca nad muzyką wymaga spokoju.

* * *



Metoda gimnastyki rytmicznej Alfreda i Marii Kniessów - głównymi elementami tej metody są: ruch, muzyka, rytm, przybory (podwójny bijak, wstążki na kijku, grzechotka, przepołowiona łuska orzecha kokosowego, dzwoneczki zakładane na palce dłoni oraz na kostki u nóg, miotełki bibułkowe, gazetowe, kołatki kapslowe, grzechotki puszkowe, woreczki z grochem). Pozwala na rozwijanie poczucia rytmu, wrażliwości muzycznej, ekspresji twórczej, doskonalenie koordynacji wzrokowo – słuchowo – ruchowej, orientacji w schemacie własnego ciała; harmonijne rozwijanie prawej i lewej strony ciała, stwarzanie sytuacji do poznania przez dziecko swoich możliwości ruchowych; rozumienie swojej roli w zespole. Istotą metody jest ruch, a nie muzyka, co różni tę metodę od metody Orffa, który główny nacisk kładzie na muzykę.

* * *



Metoda ruchowej ekspresji twórczej Rudolfa Labana - pozwala ona na posługiwanie się różnymi formami ruchu i ekspresji jak: ćwiczenia muzyczno ruchowe, zabawy, taniec, opowieść ruchowa, inscenizacja, improwizacja ruchowa, pantomima. W metodzie uwzględnia się łącznie ruchu z muzyką i rytmem i dlatego często przy realizacji zadań wykorzystuje się instrumenty perkusyjne. W zajęciach ruchowych metoda gimnastyki ekspresyjnej wprowadzana jest w formie wstawek lub małych fragmentów zajęć (wyczucia własnego ciała, ciężaru siły).
Metoda aktywnego słuchania muzyki Batti Strauss- celem metody jest poznawanie przez dzieci różnych utworów poprzez tzw. aktywne słuchanie. Polega ono na wykonywaniu przez dzieci prostych układów rytmiczno- tanecznych proponowanych przez nauczyciela.

* * *



Dziecięca matematyka Edyty Gruszczyk - Kolczyńskiej- w edukacji matematycznej przedszkolaków najważniejsze są osobiste doświadczenia dziecka. Stanowią one budulec, z którego dziecko tworzy pojęcia i umiejętności. Jeżeli doświadczenia są specjalnie dobrane, przyczyniają się także do rozwoju myślenia.
Program edukacji matematycznej wg E. Gruszczyk- Kolczyńskiej obejmuje następujące kręgi tematyczne: orientacja przestrzenna, rytmy, kształtowanie umiejętności liczenia, a także dodawania i odejmowania, wspomaganie rozwoju operacyjnego rozumowania; rozwijanie umiejętności mierzenia długości, klasyfikacja, układanie i rozwiązywanie zadań arytmetycznych, zapoznanie dzieci z wagą i sensem ważenia, mierzenie płynów, intuicja geometryczna, kształtowanie gier przez dzieci, zapisywanie czynności matematycznych. Dwanaście wymienionych kręgów tematycznych trzeba zrealizować w podanej kolejności, uwzględnia ona, bowiem nie tylko stopniowane trudności, ale także prawidłowości rozwoju dziecka. Zajęcia należy najlepiej prowadzić każdego dnia.

* * *



Metoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne - to zestaw ćwiczeń oraz zabaw ruchowych, który wywodzi się z naturalnych potrzeb dziecka. Jej zadaniem jest rozwijanie przez ruch sprawności ruchowej, świadomości własnego ciała, przestrzeni i działania w niej a także dzielenia przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskiego kontaktu. Stosowanie metody ma pomóc dziecku w poznaniu siebie, w zdobyciu do siebie zaufania, w poznaniu innych i nauczeniu się ufania im, a w efekcie w nauczeniu się aktywnego i twórczego życia.

* * *



Kinezjologia Edukacyjna Paula E. Dennisona - w swojej metodzie Dennison opiera się na prostych ćwiczeniach ruchowych, często wywodzących się z różnych metod znanych od wieków tj. akupresury, jogi, ćwiczeń rozluźniających. Ćwiczenia te przyczyniają się do zwiększenia umiejętności uczenia się całym mózgiem i ciałem. Dennison proponuje zestawy ćwiczeń wspierających naturalny proces uczenia się. Prowadzi to w efekcie do poprawy zapamiętywania, czytania, pisania, twórczego myślenia, rysowania, sprawności ruchowej oraz ogólnego podwyższenia umiejętności szkolnych u dzieci z trudnościami wynikającymi z wad wrodzonych. Ćwiczenia te mogą być ukierunkowane na konkretny cel, np. poprawę czytania lub pisania. „Gimnastyka mózgu” pozwala zaktywizować dotychczas nieznane i pomijane sfery intelektu, co sprzyja budowaniu pozytywnej motywacji.

Przykładowe ćwiczenie:
Słoń
Cel: w matematyce poprawia zdolność do operowania materiałem myślowym, wspomaga aktywne słuchanie, rozluźnia mięśnie szyi i oczu.
Przechylając głowę kładziemy lewe ucho na lewym ramieniu tak mocno, jakbyśmy chcieli utrzymać kartkę papieru. Następnie prostujemy lewą rękę (jak trąbę), grzbietem dłoni w górę. Pozycja stojąca, w małym rozkroku. Rysujemy ręką (nie odrywając głowy od ramienia) leniwej ósemki, bardzo obszernej, ze skłonami tułowia i uginaniem nóg w kolanach. Po kilku ósemkach zmiana ręki. Ćwiczenie poprawia koncentrację.


* * *



Metoda aktywnego słuchania muzyki Bati Strauss - aktywne słuchanie muzyki według metody Batii Strauss polega na tym, iż dzieci słuchając muzyki wykonują proste ruchy rytmiczne siedząc lub proste ruchy taneczne proponowane przez nauczyciela. W przypadku dzieci młodszych wykonywane ruchy są proste, ilustrujące krótkie opowiadanie związane z każdym utworem muzycznym. Poprzez „aktywne słuchanie” dzieci nieświadomie poznają strukturę utworu muzycznego. Towarzyszące poznawaniu budowy utworu zabawy rytmiczne są pierwszym etapem przygotowującym do wprowadzenia instrumentów perkusyjnych. Słuchanie muzyki metodą Batii Strauss integruje różne formy aktywności: słuchanie, grę, taniec śpiew z elementami pantomimy, dramy i różnych form plastycznych. Batia Strauss opracowała wiele utworów. Wszystkie mają bardzo różny charakter i sposób aktywnej realizacji : słuchając muzyki, można mówić proste wierszyki, rymowanki lub rytmicznie snuć jakąś opowieść.

* * *



Metoda Dobrego Startu Marty Bogdanowicz - głównym założeniem tej metody jest wspomaganie rozwoju psychomotorycznego dziecka poprzez odpowiednio zorganizowaną zabawę i aktywne wielozmysłowe uczenie symboli graficznych: łatwych wzorów, wzorów literopodobnych, liter i znaków matematycznych. Realizacja tego założenia odbywa się poprzez rozwijanie funkcji, które biorą udział w uczeniu się czytania i pisania (poznawczych: wzrokowo-przestrzennych, słuchowo-językowych i ruchowych) oraz ich współdziałania (integracji percepcyjno-motorycznej). Inne cele to kształtowanie lateralizacji, świadomości schematu ciała (jego części oraz lewej i prawej strony) i przestrzeni. MDS reprezentuje zatem polisensoryczne, aktywne podejście do pracy z dziećmi. Występują w niej trzy elementy: element motoryczny to ćwiczenia ruchowe, ruchowo-słuchowe, a także ruchowo-słuchowo-wzrokowe czyli ruchy zharmonizowane z rytmem piosenki, wykonywane podczas reprodukowania znaków graficznych; element słuchowy to piosenki, wierszyki, zdania, wyrazy; element wzrokowy to znaki graficzne (łatwe wzory, wzory literopodobne, litery i znaki matematyczne).

* * *



Metoda dramy - drama jest obecnie uważana za jedną z najbardziej efektywnych metod edukacyjno-profilaktycznych. Wykorzystuje ona naturalną umiejętność człowieka do wchodzenia w role. Jest to metoda wspierająca nauczanie dzieci. Rozwija osobowość, doskonali umiejętność komunikacji, wspomaga rozwój emocjonalny i społeczny. Wykorzystanie technik dramowych -poprzez tworzenie fikcyjnych zdarzeń, sytuacji -pozwala w sposób świadomy i zaplanowany przez nauczyciela nauczyć dziecko rozwiązywania konfliktów, odnalezienia się w sytuacji. Jest nie tylko metodą, która wspiera nauczanie przedmiotowe, ułatwiając tym samym rozwój zdolności umysłowych, ale jest również metodą wychowania moralnego, gdyż, jako metoda przyczynia się do wszechstronnego rozwijania osobowości i doskonalenia komunikacji interpersonalnych.


* * *




Odimienna metoda nauki czytania Ireny Majchrzak - I. Majchrzak odkryła, że dzieci lepiej kojarzą obraz niż dźwięk i oparła swoją metodę na zmyśle wzroku. Nauka oparta jest na różnego typu zestawach ćwiczeniowych, elementarzach i grach. Dziecku prezentowane są obrazy, które łączy ze znaczeniem słowa. Naukę można rozpocząć w momencie, gdy dziecko jest w stanie łączyć znaczenie słowa z jego zapisem graficznym będącym abstrakcją. Według Majchrzak zapis pisemny jest stały i dziecko może się do niego odwołać w każdej chwili. Irena Majchrzak zachęca do rozpoczynania nauki czytania i pisania od własnego imienia dziecka. Autorka tejże metody na podstawie obserwacji stwierdza, że dzieci za zdwojoną uwagą chłoną wszystko co jest związane z ich imieniem. Ponadto, ponieważ doskonale znają brzmienie swojego imienia z łatwością przyswajają sobie informacje o fonetycznych funkcjach liter, które się na nie składają – czyli w naturalny sposób uzmysławiają sobie, że słowo napisane znaczy to samo co słowo mówione. Opierając się na tych spostrzeżeniach Majchrzak opracowała propozycję dydaktyczną, którą nazwała: "Ściana pełna liter". Jest to pewien system ćwiczeń wizualnych wiodący dziecko od rozpoznania swojego imienia do umiejętności czytania.


* * *



Pedagogika zabawy - zabawa jest podstawową, najbardziej swobodną i naturalną formą aktywności dziecka. Według współczesnych poglądów zabawa pełni wiele różnych funkcji: umożliwiając zaspokojenie indywidualnych potrzeb i zainteresowań, jednocześnie ułatwia dziecku wchodzenie w życie społeczne, poznawanie rzeczywistości i dostosowywanie jej do własnych potrzeb. Innowacyjny charakter pedagogiki zabawy polega na tym, że w przeciwieństwie do tradycyjnych zabaw podejmowanych przez dzieci- proponuje specjalnie organizowane przez nauczyciela działanie w grupie, które daje radość, uczy, bawi i wychowuje. Pedagogika zabawy łączy w sobie dwa elementy: zabawę i naukę. W odniesieniu do dzieci w wieku przedszkolnym pedagogika zabawy zakłada dostarczenie jak najbogatszej oferty działań, wpływających na wszechstronny rozwój w aspekcie indywidualnym i grupowym.



Literatura:
1.Klim- Klimaszewska A.: Pedagogika przedszkolna. Nowa podstawa programowa., wyd. Erica, Warszawa, 2010.
2.Klim- Klimaszewska A.: Pedagogika przedszkolna, wyd. Polski Instytut Wydawniczy, Warszawa, 2005
Przedszkolowo.pl logo